Βίκυ Παπαδοπούλου, Το Tango Που Δεν Χορέψαμε
Βίκυ Παπαδοπούλου

Ετοιμάζοντας το τεύχος και συζητώντας περί αυθεντικότητας, φτάσαμε πολύ γρήγορα στο πρόσωπο της Βίκυς Παπαδοπούλου. Κλασική ομορφιά μιας άλλης εποχής, φυσικά μακριά καστανά μαλλιά, λεπτά δάχτυλα, διαπεραστική φωνή, έντονο σκουρόχρωμο βλέμμα, γενναιόδωρο χαμόγελο, ρευστή σιλουέτα. Απλότητα, συστολή, καλοσύνη, ευγένεια. Δεν έχει φωνάξει ποτέ για τη δουλειά και τη ζωή της, αλλά τη γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά. Όποιος δεν έτυχε να την παρακολουθήσει στην τηλεόραση, όταν αρκετά χρόνια πριν έκανε την εμφάνισή της μέσα από κάποιους σημαντικούς ρόλους ή και άλλες λιγότερο ηχηρές τηλεοπτικές συμμετοχές, σίγουρα πάντως θα τη θυμάται στην ταινία «Το τανγκό των Χριστουγέννων».

Η κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Γιάννη Ξανθούλη, σε σκηνοθεσία Νίκου Κουτελιδάκη –που περιγράφει τον έρωτα ενός υπολοχαγού σε στρατόπεδο του Έβρου για τη γυναίκα του διοικητή, ο οποίος ο μόνος τρόπος που έχει να την πλησιάσει είναι να χορέψει μαζί της ένα τανγκό στη χριστουγεννιάτικη γιορτή–, προβλήθηκε στις αίθουσες επτά χρόνια πριν. Μια κλασική πλέον ταινία, που για τα ελληνικά δεδομένα έκανε τεράστια εισπρακτική επιτυχία και αγγίζει το θέμα του έρωτα με τον πιο ρομαντικό τρόπο. Η Βίκυ Παπαδοπούλου χόρεψε μαζί με τον Γιάννη Στάνκογλου εκείνο το τανγκό και κατάφεραν μέσα από λίγα βήματα να αποδώσουν τη μαγεία ενός ανεκπλήρωτου έρωτα. Ενός έρωτα σαν αυτόν που ονειρεύεται ένα έφηβο κορίτσι, σαν αυτόν που περιγράφει ένας ποιητής, σαν αυτόν που τρέμει ένας άντρας.

Με αυτή την ανάμνηση συνάντησα τη Βίκυ Παπαδοπούλου και τη ρώτησα για τη σκηνή του τανγκό, χωρίς κα – μία αφορμή επικαιρότητας. «Ο Γιάννης Στάνκογλου είναι ένας άνθρωπος που τον έχω στην καρδιά μου», μου απάντησε εκείνη. «Έχουμε συνεργαστεί πολλές φορές και μοιραζόμαστε την αγωνία της κάθε σκηνής. Υπάρχει οικειότητα, τρυφερότητα και αγάπη μεταξύ μας και, όταν τυχαίνει να δουλέψουμε μαζί, αφοσιωνόμαστε ο ένας στον άλλο. Αυτή η ασφάλεια που νιώθω με τον Γιάννη με κάνει να απελευθερώνομαι. Σε αυτή τη σκηνή ήμουν πράγματι πολύ συγκεντρωμένη και τον φαντασιωνόμουν αυτόν τον έρωτα. Όπως τον έχει φαντασιωθεί κάθε γυναίκα».

Είναι αυτός ο ρόλος που σε έχει καθορίσει περισσότερο κατά τη γνώμη σου;

Δεν είναι οι ρόλοι που διδάσκουν και καθορίζουν, αλλά οι συνεργάτες. Η αλήθεια είναι ότι κάθε σκηνοθέτης με τον οποίο έχω συνεργαστεί με έχει πάει ένα βήμα παραπέρα προσωπικά και υποκριτικά. Μιλώντας για σινεμά, οι ταινίες «Πεθαίνοντας στην Αθήνα» και «Μικρό ψάρι», στις οποίες επίσης συμμετείχα, ήταν δύο δουλειές που αγάπησα πολύ.

Τι σε γοητεύει και τι σε απογοητεύει αντίστοιχα στην υποκριτική;

Πάντα πίστευα ότι, για να κάνεις αυτή τη δουλειά, πρέπει να έχεις πάθος, πίστη και υπομονή γιατί είναι μια συνεχής μάχη. Κάθε έξι μήνες είσαι σε αναζήτηση νέας συνεργασίας, μονίμως κρίνεσαι και μονίμως εκθέτεις το σώμα σου και το συναίσθημά σου. Όλο αυτό θέλει μια διαχείριση. Χρειάζεται ψυχραιμία, σοβαρότητα και ταυτόχρονα μια παιδικότητα. Αυτό που με γοητεύει περισσότερο είναι ότι δεν προλαβαίνεις να βαρεθείς, ότι κάθε σεζόν αλλάζεις «οικογένεια». Αυτό που με απογοητεύει συχνά είναι η αγωνία του αν θα καταφέρεις να επιβιώσεις οικονομικά, αν θα βρεις να κάνεις κάτι την επόμενη σεζόν

Αν μπορούσες να φανταστείς τον εαυτό σου σε έναν άλλο χωροχρόνο, να κάνει κάτι διαφορετικό, τι θα ήταν αυτό;

Θα είχα ένα μικρό βιβλιοπωλείο-καφέ στο Παρίσι, όπου θα μαζεύονταν συγγραφείς και ποιητές για να συζητήσουν και να ανταλλάξουν απόψεις με τον κόσμο. Σε αυτό θα υπήρχαν πολλά βιβλία, στα οποία θα είχαν όλοι πρόσβαση, χωρίς να χρειάζεται να πληρώσουν.

Είσαι πράγματι ντροπαλή, όπως λένε;

Από μικρή ήμουν. Βέβαια, στη δουλειά μου ξεχνάω κάθε αίσθημα ντροπής, ξεχνάω ότι αυτό που κάνω θα το δει πολύς κόσμος. Από την άλλη, δύσκολα πάω σε μια πρεμιέρα και ποτέ δεν εκθέτω τη ζωή μου.

Πώς ορίζεις την αυθεντικότητα σε έναν άνθρωπο, ή μάλλον σε έναν άντρα;

Η πραότητα, η σιγουριά για τον εαυτό του, η παντελής έλλειψη έπαρσης και κυρίως η ευγένεια είναι στοιχεία που υποδηλώνουν ανδρική αυθεντικότητα και γοητεία. Αποστρέφομαι πολύ τους άνδρες που, προκειμένου να τονώσουν το εγώ τους, μειώνουν τους γύρω τους. Μου αρέσει η ειλικρίνεια, μου αρέσουν τα λόγια που δεν έχουν κάποιον σκοπό από κάτω. Επίσης, αυθεντικότητα –ανεξαρτήτως φύλου- είναι να κάνεις αυτό που θέλεις και σου αρέσει χωρίς να σκέφτεσαι τι θα πουν οι άλλοι.

Περίγραψέ μου το στυλ άνδρα που σε ελκύει;

Μόνο ο άντρας μου με ελκύει.

Ένας κινηματογραφικός χαρακτήρας-ρόλος που σε γοητεύει;

Δεν είναι κινηματογραφικός, αλλά τώρα μου έρχεται ο Chandler από τα «Φιλαράκια». Έχει χιούμορ και, όταν αγάπησε πραγματικά, το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να κάνει τη γυναίκα του ευτυχισμένη. Φαίνεται καλός φίλος, είναι δοτικός, αλλά πατάει και πόδι όταν χρειάζεται. Δεν θα ήταν ο τέλειος σύζυγος; Η εμφάνιση δεν παίζει κανέναν ρόλο άλλωστε.

Έχεις κάποια εικόνα την οποία ανακαλείς στο μυαλό σου για να χαμογελάσεις;

Όταν σκέφτομαι στιγμές από το νησί μου, την Πάτμο, πάντα χαμογελάω. Εκεί έχω περάσει τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου. Εκεί νιώθω ασφαλής, νιώθω να με αγαπούν και να αγαπάω. Η παραλία Ψιλή Άμμος στη δύση του ήλιου ή το μπαλκόνι της γιαγιάς μου, που έχει θέα στη Σκάλα, είναι νομίζω οι πιο αγαπημένες εικόνες που έχω στη μνήμη μου.

 

Της Κέλλυς Σταυροπούλου

Φωτογραφίες: Βασίλης Πιτούλης

Popular
Recent
Interviews