Στον πλανήτη NETFLIX

της Κέλλυς Σταυροπούλου

Tι κάναμε, αλήθεια, πριν μπει το Netflix στη ζωή μας; Βλέπαμε τηλεόραση; Νοικιάζαμε DVD; Διαβάζαμε βιβλία; Επικοινωνούσαμε; Πάντως, το σίγουρο είναι ότι αυτό το livestream με την εύηχη ονομασία, που προφέρουμε σχεδόν καθημερινά όλοι μας, διεκδίκησε ένα γενναίο ποσοστό του ελεύθερου χρόνου μας και τον κατέκτησε. Μάλλον του τον προσφέραμε απλόχερα. Και ίσως και λίγο περήφανα. Γιατί πράγματι είναι εποικοδομητικό και μάλλον witty να μπορείς να βλέπεις ένα ντοκιμαντέρ για τον Ειρηνικό ωκεανό με την υπογραφή του BBC ή έστω για τρίτη φορά τον δεύτερο κύκλο του «Orange is the new Black», τρώγοντας βραδινό. Ειδικά αν αναλογιστείς ότι η εναλλακτική που σου προσφέρει η εγχώρια τηλεόραση είναι κάποιο reality με πρωταγωνιστές που μιλούν χειρότερα ελληνικά από εσένα και η μόνη στόχευση που έχουν είναι να βρεθούν μπροστά από μια κάμερα. Χωρίς ιδιαίτερο σκοπό, νόημα ή στιλ. Σε κάθε περίπτωση, το Netflix δεν είναι μια περίπτωση που αξίζει να την εξετάσουμε σε σχέση με την ελληνική τηλεόραση. Η σύγκριση είναι άστοχη έως και άδικη.

Στο δικό μου μυαλό, η εύκολη πρόσβαση σε μια ανεξάντλητη βιβλιοθήκη με ταινίες, σειρές, ντοκιμαντέρ, συνεντεύξεις και εκπομπές πήρε άλλη διάσταση μετά τον θρίαμβο της ταινίας «Ρόμα» στα φετινά Όσκαρ. Γιατί κατάλαβα ότι, εκεί που παλιά έπρεπε να πάμε σε απογευματινή προβολή του «Δαναού» για να δούμε την «ποιοτική» οσκαρική ταινία της χρονιάς, τώρα αρκεί να έχουμε σύνδεση στο ίντερνετ. Και αυτό χάρη στο Netflix. Η ταινία του Μεξικανού Αλφόνσο Κουαρόν, που εγώ ξεκίνησα να βλέπω τυχαία με το λάπτοπ αγκαλιά στο κρεβάτι, ένα βράδυ που δεν με έπαιρνε ο ύπνος, ναι ήταν παραγωγής του Netflix και σήκωσε τα Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, καλύτερης φωτογραφίας και καλύτερης σκηνοθεσίας.

 

Peaky Blinders

 

Αναλόγως, δεν ξεχνάω τη συγκίνησή μου όταν συνειδητο- ποίησα –πάλι τυχαία– ότι μπορώ να δω χωρίς προσπάθεια τη νέα ταινία των αδελφών Κοέν. Αντ’ αυτού, όταν το «The Ballad of Buster Scruggs», που μας συγκίνησε, μας τάρα- ξε και τελικά μας εντυπωσίασε, ανέβηκε τον Νοέμβριο στο Netflix, βρήκαμε λόγο να φτιάξουμε ποπ κορν και να πά- ρουμε άνετη θέση… στον καναπέ μας. Αν και το Netflix έχει προσφέρει και λιγότερο «βαρύγδουπες» αλλά εξίσου έντο- νες συγκινήσεις. Η αγωνία του «Casa de Papel», η έμπνευ- ση του «The Crown», η ανάλαφρη καθήλωση του «You», η αφοσίωση του «Narcos», η απροσδιόριστη προσκόλληση στο «The Sinner», το ταξίδι του «Marseille». Είναι τα πρώτα που μου έρχονται.

 

The Crown

 

Για να μη μιλήσω για τον ενθουσιασμό μου όταν είδα βήμα βήμα και με εντυπωσιακή κινηματογραφική προσέγγιση τη δολοφονία του Versace. Και δεν είμαι καν από αυτούς που προσκυνούν το «House of Cards», την πιο αγαπημένη ίσως σειρά του Netflix. Αν μπορώ να δώσω μόνο έναν χαρακτηρισμό για την πλατφόρμα της καρδιάς μας, τότε αυτός θα είναι «ανεξάντλητη».

Και να σκεφτείς ότι η αφετηρία του χρονολογείται πίσω στο 1998. Τότε το Netflix είχε 30 υπαλλήλους και 925 τίτλους ταινιών διαθέσιμους. Μάλιστα, ο ιδρυτής του, Reed Hastings, έχει δηλώσει ότι αποφάσισε να δημιουργήσει μια πλατφόρμα με online streaming ταινιών όταν καθυστέρησε να επιστρέψει ένα DVD και του ζήτησαν να πληρώσει 40 δολάρια. Η ταινία ήταν το «Apollo 13». Μετά από αυτό, εικάζω ότι πρέπει να είναι πολύ ευχαριστημένος όταν αναλογίζεται ότι με 7,99 ευρώ τον μήνα μπορεί κάποιος να βλέπει ταινίες και σειρές με ειδικό βάρος, 24 ώρες το 24ωρο. Και, κακά τα ψέματα, δεν είναι μόνο αυτός ευχαριστημένος, είμαστε όλοι. Και οι 139 εκατομμύρια εγγεγραμμένοι χρήστες παγκοσμίως. Τρομακτικός αριθμός, ειδικά αν σου περάσει από το μυαλό ότι ο πληθυσμός της χωράς όπου ζεις –αναφέρομαι στην Ελλάδα– είναι 11 εκατομμύρια. Όμως, όπως λένε και οι Αμερικανο, όχι τυχαία, «sky is the limit».

 

Mindhunter

 

Black Mirror

 

Popular
Recent
About Men
error: MANCODE CONTENT IS PROTECT