Sports Woman

Η Χριστίνα Βραχάλη είναι μία γυναίκα που έχει μάθει να μην το βάζει κάτω, να κολυμπάει στα βαθιά, να ανοίγει απλόχερα την ψυχή της και να ισορροπεί μεταξύ αθλήτριας και παρουσιάστριας κάνοντας αυτό που ξέρει καλύτερα.

Χριστίνα, πόσο δύσκολη είναι η «επιβίωση» στο αθλητικό ρεπορτάζ, έναν θεωρητικά ανδροκρατούμενο χώρο;

Θεωρώ πως η… επιβίωση στην εποχή μας είναι δύσκολη ανεξαρτήτως χώρου. Είναι γεγονός, πάντως, πως όταν είσαι… μειονότητα ο βαθμός δυσκολίας ανεβαίνει. Όταν ξεκινούσα, μάλιστα, οι γυναίκες του αθλητικού ρεπορτάζ ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Το δύσκολο κομμάτι, λοιπόν, είναι να πείσεις ότι έχεις γνώση του αντικειμένου. Οι περισσότεροι είναι δύσπιστοι και δεν τους αδικώ. Όταν όμως αποδείξεις την αξία σου, κυρίως στον εαυτό σου και μετά σε όλους τους άλλους, είτε είσαι άνδρας είτε γυναίκα, ο σεβασμός και η εκτίμηση έρχονται από μόνα τους και σε δικαιώνουν για την υπομονή που έκανες όλα αυτά τα χρόνια.

Πόσα χρόνια είσαι στον χώρο της τηλεόρασης και του αθλητισμού γενικότερα;

Από τότε που έμαθα να περπατάω, άρχισα και να τρέχω! Τα χρόνια που είμαι αθλήτρια είναι περισσότερα από αυτά που είμαι δημοσιογράφος, αλλά αν σου πω θα φανερώσω και την ηλικία μου! Στον χώρο είμαι 15 χρόνια… Ξεκίνησα από την ΕΡΤ, πρωτοετής θυμάμαι στο πανεπιστήμιο, και αργότερα μεταπήδησα στον ΣΚΑΪ.

Αν σου έδιναν μια εκπομπή, τι επιλογή θα έκανες;

Ένα κυριακάτικο Sports Show. Διαδραστικό. Σαν αυτά που γίνονται στο εξωτερικό. Με καλεσμένους πρώτης γραμμής, με κοινό που συμμετέχει, ακόμα και με καλλιτέχνες που έχουν άποψη για τον αθλητισμό. Το live είναι κάτι το οποίο με ιντριγκάρει πολύ. Το προτιμώ από μια μαγνητοσκοπημένη εκπομπή, γιατί κάθε λεπτό δοκιμάζεις τα όριά σου! Από εκεί και πέρα, όμως, αυτό που κάνω τα τελευταία χρόνια στο Gazzetta.gr, οι συνεντεύξεις από προσωπικότητες του αθλητισμού, είναι κάτι που απολαμβάνω ιδιαίτερα. Μου αρέσει να παρουσιάζω στον κόσμο έναν αθλητή, με διαφορετικό πρόσωπο από αυτό που τον έχουμε συνηθίσει. Πώς θα σου φαινόταν, ας πούμε, να δεις τον Διαμαντίδη να κάνει ελεύθερη πτώση από τα 15.000 πόδια;

Τι είναι αυτό που σε φοβίζει στη δουλειά σου ή σε αγχώνει;

Τι με φοβίζει; Γενικά είμαι ένας άνθρωπος που ευ- τυχώς μπήκα στη διαδικασία να δουλέψω τον εαυτό μου και να έρθω αντιμέτωπη με τους φόβους μου. Ο φόβος είναι ένα πολύ υγιές και δυνατό συναίσθημα, το οποίο όμως δεν σε βοηθάει να εξελιχθείς. Τους περισσότερους -είχα πολλούς- τους νίκησα. Σχετικά με τη δουλειά, λοιπόν, δεν έχει να κάνει με φοβία, αλλά με πικρία για την (μη) εξέλιξη των πραγμάτων στην τηλεόραση. Πλέον, δεν γίνεται λόγος για ποιότητα, παρά μόνο για ποσότητα.

Αν αύριο το πρωί δεν υπάρχει τηλεόραση, τι θα κάνεις;

Θα συνεχίσω την ψυχοθεραπεία μου! Κοίτα να δεις, εξάρτηση δεν έχω από τίποτα. Ούτε από την τηλεόραση. Μου αρέσει η τηλεόραση γιατί είναι μέρος της δουλειάς μου. Την αγαπώ, αλλά μπορώ να ζήσω και χωρίς αυτήν.

Χριστίνα, ποιοι είναι οι στόχοι σου και ποια τα όνειρά σου;

Ποτέ δεν έκανα μεγάλα όνειρα. Καλώς ή κακώς δεν σκέφτομαι μελλοντικά. Οι στόχοι μου πάντα ήταν βραχυπρόθεσμοι. Θέλω ό,τι περνάει από μπροστά μου να το αξιολογώ και να το αξιοποιώ αναλόγως τη στιγμή που συμβαίνει. Το αποτέλεσμα αυτού είναι να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς, τη στιγμή που σου συμβαίνει. Έτσι, όλα έρχονται όπως πρέπει. Βήμα βήμα και χωρίς αγωνία. Το καθημερινό μου όνειρο λοιπόν είναι να παραμένω δημιουργική, να κάνω πράγματα που με ευχαριστούν, να έχω δίπλα μου την οικογένειά μου, τους φίλους μου και τον άνθρωπό μου.

Popular
Recent
Interviews
error: MANCODE CONTENT IS PROTECT